De naam van het werk is “Vuur Steen”.

Jef en De Koolputten

Ik fiets regelmatig voorbij. En op een dag zag ik er werken, werken waar voordien een ruine was. Ik zag de spandoeken, ik zag het plan en de maquettes, en was meteen geinteresseerd – wat een knap project. Toen de Koolputten als onderwerp viel tijdens een gesprek onder vrienden, tevens die van Annie Vereecken, de eigenares van het project, zei ik: “als ze daar ooit een beeld nodig zouden hebben mogen jullie mij altijd vernoemen.”

Zo gezegd, zo gedaan. Een korte tijd later waren we in contact. Annie vertelde me dat ze geen klassieke eerstesteenlegging wou, dat ze het anders zag. Ze wou geen ‘eerste steen’, maar ‘een stenen beeld’. Ik hou van mensen die de controverse opzoeken.

En zo volgde het werk. Ik noemde het aanvankelijk ‘Weeg Steen’. Mijn werk kent altijd een titel uit twee woorden, het eerste beschrijft het werk, het tweede is ‘steen’. Uiteindelijk is het Vuur Steen geworden. Dat is nostalgie. Als kind gebruikten wij twee stollingsgesteenten en zo rook je vuur. Dit roept herinneringen op.

Over het werk

Sinds ik vooral met steen werk, wilde ik eens met corstenstaal werken. Dat is een legering van een aantal metalen die beginnen te roesten. Zo onstaat een beschermlaag voor het materiaal eronder. Metaal, ijzer en roest. Passend bij het bedrijf dat De Koolputten vroeger was. Verder was de idee alles op zithoogte te maken – mensen kunnen er dus effectief aan deelnemen. Het kan dienen als ontmoetingsplaats, zitplaats, vuurfkorf. De nostalgie van een kampvuur bevalt me.

Over de nieuwe Koolputten

Ik ben sinds die ene dag regelmatig komen kijken. Ik vond het project zo mooi en zo indrukwekkend. Sindsdien schrijf ik De Koolputten altijd met hoofdletter. <lacht> Als kunstenaar vind ik deze transitie zeer lovenswaardig. En het hoofdhuis als expositieruimte spreekt mij natuurlijk aan.

Weet je, ik ken De Koolputten al lang. Het feit dat ze de oorspronkelijke vorm behouden en er toch hedendaagse architectuur van maken. Dat wil zeggen dat de oude remises eigenlijk perfect zijn. Het respect dat getoond wordt naar het verleden — daar ben ik echt heel blij om.